قاصدک هان چه خبر آوردی ؟

از کجا و از که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی


انتظار خبری نيست مرا

نه زياری ، نه ز ديار و دياری ، باری

برو آنجا که ترا منتظرند

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

قاصدک در دل من ، همه کورند و کرند



دست بردار از اين در وطن خويش غريب

قاصدک تجربه های همه تلخ ،

با دلم می گويند ،

که دروغی تو دروغ

که فريبی تو فريب



قاصدک هان ، ولی آخر ايوای

راستی آيا رفتی با باد ؟

با توام ، آيا کجا رفتی آی ،

راستی آيا جايی خبری هست هنوز ؟

مانده خاکستر گرمی جايی ، در اجاقی ؟

طمع شعله نمی بندم

خردک شوری هست هنوز ؟



قاصدک

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گريند .


 برای اومدنش دعا کنید..............

پی نوشت: پست پایین نظر بدین!

یادم نیست دقیقا چه روزی بود ولی یادمه تو صف طولانی و مزخرف بانک بودم که همش کش میومد اول صف یک حاجی شیکم بود با کت شلوار خاکستری گشاد با سامسونت که هرچی پول در میاورد ازش تموم نمیشد کیف جادویی بوده حواله میکرد معلوم بود بساز بفروشه جالب بود هر بار پول میگرفت میشماردشون یکی گفت تشریف ببرین اونور بشمارید مام به کارمون برسیم.گفت مگه سواد نداری نوشته پول جلوی باجه بشمارید .بانک شلوغ بود همه صندلی ها پر بود گور بابای خانوما مقدمن کرده.نظرم به کفشای تیم برلن پشت سریم جلب شد با موهای مثل ببعی تو گرما ظهر الان که قارچ بزنه بیرون از کفشاش ولی نزد داشت یک مجله رو ورق میزد عکس یک دختر روش بود یک مدل خاصی نوشته بود... اره ...نوشته بود سرنخ! خودمو نزدیک یارو ببعی کردم دنبال صفحه یادداشتهای آقای x  میگشتم تاصفحه آخر رفتم. مجله رو ازش گرفتم همینجوری موند منم به روی خودم نیاوردم گفت شما کاراشو می خونید؟ گفتم اوهوم گفت خوشتون میاد؟ خواستم بگم خفه بابا دارم میخونم گفت بنظرم از اون شخصیتهایی که می خواد بگه من خیلی متفاوتم خیلی بلدم فکر کنم از اونایی که یک شونه تو جیبش هر 5دقیقه موهاشو صاف میکنه بالا اینو که گفت یاده موهای یکی افتادم خندیدم می خواستم جوابشو بدم ولی نوبتم شده بود مال دنیا چشمامو کور کرد دیگه هیچی ندیدم ولی جواب خداحافظیشو ندادم

آخرش هم ایده آل خودم(مادرم) رو  پیدا میکنیم و راهی خونه میشیم!..... 

من میگم:
روزمرگی را تکرار هیچ میبینم
هیچ تکرار میشود بی انکه شکلی بگیرد همان هیچ است
دوای من
رهایی از هیچ است
که حتی در مغزم هم نمیگنجد چگونه میتوان از هیچ رها شد و به هیچ دیگری نپیوست
وقتی مبدا هیچ
و مقصد هیچ و
دالان ها همه هیچ اند
شادی و من و نوشتن و شلوغی همه کلمه هاییست گم
میان این همه هیچی
که فقط رنگشان با هیچ فرق میکند
وگرنه اصلا دیده نمیشوند

انگار خوابم:
می رقصی و زمین
می لرزه با تنت
خوشرنگ می شم از
گلهای پیرهنت
.....
اما....
توی این روزمرگی
رقصیدنت هم ترسناک است
نقظه

چی بگم از کجا بگم، دردمو با کیا بگم..؛. بهتره که دم نزنم... حرفی از عشقم نزنم..؛

از عشقي که گم شد ورفت
عاشق مردم شدو رفت

پی نوشت: دیشب یکی با تنهایهایش مرد....اما بازم کسی به یادش نبود

عکس: دو جوان(دانشجو)٬ جوان دیگری(دانشجو) را به کشیدن سیگار تشویق میکنند!

کی میاد سیگار بکشیم؟!

...

...

اين روزها همه جا سخن از بلندبالايي است که همه میخواهندش و می نویسند برايش حتی با نوشتن ناتوانی در نوشتن.
کيست او ؟! چيست او؟؟!
شنيده ايم پيرزنی باکلاف نخی در صف خريداران يوسف بود، بواسطه بودن در انبوه خريداران.
مجسمه های ميادين اين شهر پر جلوت ولی خلوت خسته ام کرده اند و می خواهم ننويسم می خواهم نشنوم می خواهم نبینم و ...

روز عجیبیه این روز تولد ، نه این که بگم روز بدی ها – که البته بعضی وقت ها این طور به نظر می رسه – اما خیلی عجیبه . این که هر سال یه روزی هست که حداقل خودت یادت هست که تو اون روز پا به این دنیا گذاشتی . اگر چه به قول جماعتی که تیریپ روشنفکری بر می دارن و می گن که تو در این پا به دنیا گذاشتن هیچ کاره بودی و واقعاً هم این طور هست ، اما به هر حال شما تو یک روزی بهش می گن روز تولد به دنیا اومدی. این روز می تونه خیلی خاطره داشته باشه . خاطره به دنیا آمدن یک آدمیزاد برای خیلی ها ! خاطره پدرت از این که بابا شده ! خاطره مادرت که از حمل کردن یک بار چند کیلویی و چند گرمی راحت شده و حالا بهش می گن مادر ! خاطره پدر و مادر ِ پدر و مادرت که از اون به بعد شدن پدر بزرگ و مادر بزرگ ! خاطره چند تا پرستار که از داد و بیداد های دردناک یک زن خلاص شدن ! خاطره دکتر که دو باره توانسته یک بچه دیگه رو احتمالاً سالم به دنیا بیاره ! خاطره کارگر زایشگاه که به خاطر به دنیا آمدن یک بچه دیگر از پدر بچه مژدگانی دریافت کرده ! و کلی خاطره دیگه که اگه بخوام بشمرم کلی می شه گفت و شاید چند ده صفحه بشه دربارش نوشت .

اما تو همه این خاطره ها چند تایش هم واسه توست ! تویی که به دنیا اومدی ، سال به سال به سنت اضافه شدی و شاید بزرگ شدی . به همین خاطر هم هست که بیشترمون بهترین خاطره هامون – مخصوصاً در دوران کودکی – مربوط می شه به روز ها و شب های تولدمون . ساعت هایی که دل تو دلمون نیست تا ببینیم و بدونیم بابا و مامان و تمام کسایی که برای خوردن کیک تولدمون تو خونه جمع شدن ، چی واسه کادوی تولدمون آوردن ؟ بدون توجه به این که شاید بابا و مامانامون خدا خدا می کنن که هدیه ها گرون قیمت نباشه تا به موقعش بتونن برگردونن !

حالا ...................... 

این شعر قدیمی بماند برای روز مرگ او که لحظه اعدام به پای مادر مقتول افتاد و گفت من مادر ندارم. شما به جای مادرم مرا ببخش و نگذار بمیرم. او از آنچه کرده بود پشیمان بود. ولی بخشیده نشد. مادر مقتول چهارپایه را از زیر پای بهنود کشید و کشتندش... کاش صبر می‌کردند ... کاش به جای کشیدن چهارپایه صبر می‌کردند... کاش...

وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُواْ بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُم بِهِ وَلَئِن صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَیْرٌ لِّلصَّابِرین:  اگر عقوبت کردید، همان گونه که مورد عقوبت قرار گرفته‌‏اید [متجاوز را] به عقوبت رسانید، و اگر صبر کنید البته آن براى شکیبایان بهتر است.( آیه ۱۲۶- سوره نحل)

پـاییز بود...مـن نـیوتـن را نـدیـده‌ام

وسیب سرخ جاذبه را هم نچیده‌ام

پاییز بود...چوبـه آن دار و صـندلـی

بالا برو... نیفت... بگو من پریده‌ام 

پایـیـز بـود... لـرزش پـاهـای صــندلـی

افتاد سیب ..."طعم خدا را چشیده‌ام "

پاییز بود... جاذبه یـعنـی: تـو روی دار

بعد از تو دور جاذبه را خط کشیده‌ام

پـاییز بود... جاذبـه یـعنی دروغ مـحض!

شکل تو را معلّق و بی جان کشـیده‌ام

بـیـن زمـین و خـاطره‌هـایـت معلّـقـم

روح تـو را بـه جـان غـزلـهـا دمـیـده‌ام

اجرای حکم...مردن بی های و هوی تو

پاهای لـخت و بـی کـفـنـت را دویـده‌ام

پاییز بود...من نیوتن را ...ولی تو را...

با خنده‌ای به شیوه‌ی پاییز دیده‌ام

مرتبط: 

روایت وکیل بهنود شجاعی از لحظه به دار آویختن وی

صفر انگوتی را هم ده روز دیگر قرار است اعدام کنند. او هم در ۱۷ سالگی مرتکب جرم شده.